منم و چندتا قناری با یه زندگیه ساده

یه درخت بید و سایش همینم واسم زیاده

همینم واسم زیاده

منم و یه آشیونه که فقط اسمشو خونه

یه نهال گل نداده همینم واسم زیاده

همینم واسم زیاده

شده قلبم همین خونه با فضایی عاشقونه

این فقط عشق که هر روز به رگام خون میرسونه

به رگام خون میرسونه

منم و یه گلدون گل روی تاقچه اتاقم

شده این گلدون کوچک وسعت تمام باغم

نه گله از بیش و از کم نه گله از دل پرغم

دوست دارم همینی که هست با تمام اشتیاقم

با تمام اشتیاقم

نمی دونم این راهی که جلو پامه به کجا ختم میشه، نمی دونم حکمت این کارای خدا چیه این با دست پس زدناش و این با پا پیش کشیدناش یعنی چی، گیجم کردی خدا ،تو که این جوری می کنی یه راهی یه چاهی نشونم بده یه کاری کن که باز دیوونه بازی در نیارم یه کاری کن که بازم خر نشم نمی دونم میشه اسمشو خریت گذاشت یا اون قدرام که فکر می کنم بد نیست که خریت نام بگیره ولی خدایی نمی دونم کجام باید برم یا برگردم انگار تو اتاقه دایره ای و آینه ای گیر کردم گم شدم مامانمو می خوام مثل بچه ها که موقع گم شدن مامانشونو می خوان کاشکی بچه بودم هنوز کاشکی هنوز هیچی حالیم نبود کاشکی غم با من نا آشنا بود هر چی بود سادگی بود هرچی بود صداقت بود هرچی بود یه رنگی بود کاشکی تهه همه چی با یه بوس و آب نبات به خوشی می رسیدکاشکی کاشکی . اما این کاشکیا واسه درد من درمون نمی شه .

من باید عوض بشم آره تو این مدت خیلی بلا سرم اونده با چند تا عاقل صحبت کردم یکیشون کتاب راز رو بهم داد من تا نصفشو خوندم ولی خوب یعنی اصل ماجرا رو گرفتم واسه همین حال نکردم تا تهش برم. چند تا کتاب صادق هدایتم خوندم به قول آقای ی بوف کور رو بخون که تو هم مثل اون خود کشی کنی راحت شیم (البته شوخی بود) تازه گفت تو هم مثل هدایت دیوونه ای گفتم حتما هستم دیگه...

چند نفر خیلی کمکم کردن نوشته هامو خوندن نوشته هاشونو دادن من خوندم خلاصه کلی باهاشون جور شدم الان تو مرحله ی ترک غم و فکرای بد هستم و باید به این آدمای آشغال دورو برم بی توجه بشم چون به قول استاد خوش به حالت که به آشغال بودن دیگران و دوروبریات پی بردی و تو باید از این هوش استفاده ی درست بکنی گفت بیا به این آشغالای دورت بخند ودست بندازشون . راست میگه من باید شاد باشم شاد ِ شاد من جوونم خیلی فرصتای خوبی در پیش دارم باید مقاوم و شاد باشم .من می تونم من باید بتونم من یک عنصر مفیدم زندگی بدون من لنگه زندگی به من احتیاج داره نه من به اون من از خدا می خوام که همیشه مثل الان و گذشته یارم بشه چون دوسش دارم و بدون اون میمیرم .(چاکرتیم به مولا، خدا جونمی)دیگه برام مهم نیست کی منو دوست داره کی نداره دیگه برام مهم نیست من عزیزی رو از دست دادم شاید تازه اون منو، منو که یه نعمتم رو از دست داده (والا) دیگه برام مهم نیست که کی پشتم چی میگه حتی اگه تو روم بهم فحشم بده بازم مهم نیست با چشم میرم تو مشتش ولی خیلی خونسرد،بزار هرجور که دوست داره منو ببینه من که با حرفای دیگرون بد یا خوب نمی شم من همینم که هستم می خواین بخواین نمی خواینم به خودتون ربط داره اصلا به درک من برای خودم ارزش دارم و برای خدای خودم ،چه فرقی می کنه که کی کجا یا کِی منو دوست نداشته باشه من یه الماسه کوه نورم شایدم قیمتی تر هر کی بخواد می تونه از وجودم و با ، با من بودن لذت ببره (البته از نوع درست نه بی جنبه بازی)

بازم از خدا ممنونم که هوامو داره...

و من به این حقیقت انسان ها پی بردم که هیچ جسمی لایق دوست داشته شدن نیست و انسان ها همه جسمند اشتباه نمی کنم من روح آنان را دیده ام ولی روح آدمی تحت سلطه ی جسم است و اگر این چنین نبود کسی بر ظاهر خویش فاخر نمی گشت .

هیچگونه از ارتباطات آدمیان اعم از فرزند و والدین ،خانواده، اقوام ، دوستان و حتی همسران دلیل لیاقت آنان در شنیدن حقایق روح آدمی نیستند چه بسا والدینی که فرزندان خود را در بد ترین شرایط جسمی و روحی قرار می دهند و یا خانواده های از هم پاشیده اقوامی که حکم دشمنان را دارند دوستانی که با اسم رفاقت نامردانی نیمه راه هستند وحتی همسرانی که بر هم خیانت کرده اند این روابط سبب می شود که انسان بر مبنای آن بر این افراد اعتماد کرده و سخنان دلش را بگوید .

درست یادم نیست ولی جایی از یک محقق خواندم که ارتباطات آدمیان همه و همه برای حفظ بقا ونسل صورت می گیردو نه چیز دیگر (خود این محقق تا آخر عمر نه دوستی داشته و نه همسرو فرزندی جالبه)

و من امروز به نارفیق بودندوستان چند ساله هم پی بردم و دگر بر هیچ جسمی اعتماد نخواهم کرد باشد که خداوند یگانه پذیرای احساسات یگانه ام باشد و بس.

دلم از خیلی روزا با کسی نیست

تو دلم فریاد وفریاد رسی نیست

شدم اون هرزه گیاهی که گلــا

پرپر دستای خارو خسی نیست

دیگه دل با کسی نیست

دیگه فریاد رسی نیست

آسمون ابری شده دیگه خارو خسی نیست

بارون از ابرا سبک تر می پره

هر کسی سر به سوی خودش داره

مثل لاک پشت تو خودم قایم شدم

دیگه هیچ کس دلمو نمی بره

دیگه دل با کسی نیست

دیگه فریاد رسی نیست

آسمون ابری شده دیگه خارو خسی نیست

ماهی از پاشوره بیرون افتاده

شاپرکها پراشون زخمی شده

نکنه تو گلهی بره هامون

گذره گرگ بیابون افتاده

دیگه دل با کسی نیست

دیگه فریاد رسی نیست

آسمون ابری شده دیگه خارو خسی نیست 

از فریدون

زلفای یارُم بی نظیره لباش شوقه باغ شیره

بگردُم دوره چشماش برقا برق شمشیره

جونُم می یاد عمرُم می یاد

دوا و درمونُم می یاد

گلعزار خندونُم می یاد

یواش یواش یواش می یاد صدای پاش

پرسینکای یارُم جیره پای دلُم به زنجیره

زلفای یارُم بی نظیره لباش شوقه باغ شیره

الاهی ما به قربونه لب یار

زلفای یارُم بی نظیره

شکر می ریزه از کنج لب یار

زلفای یارُم بی نظیره

شکر می ریزه خرواری به خروار

زلفای یارُم بی نظیره

به مثقال می فروشه مادره یار

زلفای یارُم بی نظیره

زلفای یارُم بی نظیره لباش شوقه باغ شیره

بگردُم دوره چشماش برقا برق شمشیره

جونُم می یاد عمرُم می یاد

دوا و درمونُم می یاد

گلعزار خندونُم می یاد

یواش یواش یواش می یاد صدای پاش

پرسینکای یارُم جیره پای دلُم به زنجیره

زلفای یارُم بی نظیره لباش شوقه باغ شیره

از اینجا تا به بیرجند خیلی راهه

زلفای یارُم بی نظیره

همه کوه و کمر سنگ و سُخاله

زلفای یارُم بی نظیره

رفیقون جمع شوید سنگ را بچینید

زلفای یارُم بی نظیره

که یارُم رفته و چشمُم به راهه

زلفای یارُم بی نظیره

زلفای یارُم بی نظیره لباش شوقه باغ شیره

بگردُم دوره چشماش برقا برق شمشیره

چشمای من میل به گریه داره می خواد بباره

دل نمی دونی که چه حالی داره چه حالی داره

غصه به جز گریه جواب نداره خدا نداره

هر چی تو دنیا غمه ماله منه

روزی هزار بار دله من می شکنه

دل دیگه اون طاقتارو نداره خدا نداره

پشت سر هم داره بد می یاره خدا می یاره

از درو دیوار واسه دل می باره خدا می باره

زندگی آی زندگی خسته ام خسته ام

گوشهی زندونه غم دست و پا بسته ام

هر چی تو دنیا غمه ماله منه

روزی هزار بار دله من می شکنه

دل دیگه اون طاقتارو نداره خدا نداره

پشت سر هم داره بد می یاره خدا می یاره

از درو دیوار واسه دل می باره خدا می باره

زندگی آی زندگی خسته ام خسته ام

گوشهی زندونه غم دست و پا بسته ام

از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست گله ای نیست

گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست حوصله ای نیست

سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم

هر لحظه چز این دست مرا مشغله ای نیست

دیریست که از خانه خرابان جهانم

بر سقف فرو ریخته ام چلچله ای نیست چلچله ای نیست

در حسرت دیدار تو آواره ترینم

هر چند که تا منزل تو فاصله ای نیست فاصله ای نیست

روروبه روی تو کیم من یه اسیر سر سپرده

چهره ی تکیده ای که تو غبار آینه مرده

من برای تو چی هستم کوه تنهای تحمل

بین ما پل عذاب منه خسته پایه ی پل

ای که نزدیکی مثل مرگ ولی اما خیلی دوری

ای دیر به دست آمده بس زود برفتی

آتش زدی اندر مرا چون دود برفتی

چون آرزوی تنگ دلان دیر رسیدی

چون دوستی سنگ دلان زود برفتی

ای دیر به دست آمده بس زود برفتی

آتش زدی اندر مرا چون دود برفتی

زان پیش که در باغ وصال تو دل من

از داغ فراغ تو بر آسود برفتی

نا گشته من از بند تو آزاد بجستی

نا کرده مرا وصلت خشنود برفتی

آهنگ به جان من دل سوخته کردی

چون در دل من عشق بی افزود برفتی

ای دیر به دست آمده بس زود برفتی

آتش زدی اندر مرا چون دود برفتی

سر داده در سکوتی آوای بی نوایی

پیچد در آسمان ها ناله ها یه جدایی

گوید به من دل من تا کی در انتظاری

دیگر نمی آید باز فریاد ز بی وفایی

نمانده غم گساری نمانده آشنایی

ماندم در این تنهایی ماندم در انتظارت

شهلا چه بی وفایی

شهلای من کجایی شهلا چه بی وفایی

شهلای من کجایی شهلا چه بی وفایی

من از او خاطره دارم من از او خاطره دارم

خاطراتی خوبی زیبا مثل زیبایی رویا

من از او خاطره دارم من از او خاطره دارم

خاطراتی خوب و شیرین مثل زیبایی آغاز

عاشقم عاشقم من عاشقم از روز ازل

عاشقم عاشقم من باور به عشقش به ابد

من از او خبر ندارم اینو من باور ندارم

باور تنهایی موندن باور تنهایی خوندن

باور بازی رو باختن یا قمار عشقم بردن

توی این دیار غربت حتی بودن حتی مردن

عاشقم عاشقم من عاشقم از روز ازل

عاشقم عاشقم من باور به عشقش به ابد

اگه ابره که بارون می زنه

می زنه به موج دریا می زنه

می زنه به دشت و صحرا می زنه

دلمــه که داره فریاد می زنه

عاشقم عاشقم من عاشقم از روز ازل

عاشقم عاشقم من باور به عشقش به ابد

فعلاً بای بای

برای غربت یه مرد عاشق

به من امشب ای ساقی بده مِی دریا دریا

اونقد امشب مستم کن که بشم دور از دنیا

بده جامی ای ساقی که بسازم با دردام

ساقی ساقی ای ساقــی باز مستم و دیــــوونه

غم عشق و رسواییم دیگه از کی پنهونه

هنوز دیوونشم من اسیر دل تو دستاش

عزیزم اونه اما غریبم من تو دنیا

آخ که دیگه یادش نیست که می گفت دلدارم باش

ساقی ساقی ای ساقــی باز مستم و دیــــوونه

غم عشق و رسواییم دیگه از کی پنهونه